Steungroep Mpokolo Congo vzw

Projecten

Samenwerking van Mpokolo wa Muoyo in Kananga

  • met Cerdes, een eerste lijn gezondheidscentrum, waar ook geneesmiddelen voor de kinderen van Mpokolo betaalbaar worden verstrekt.
  • met Kankala: regelmatig worden kinderen gestuurd naar deze school op enkele km van Kananga. Er is ook een weeshuis.
  • met ORS (“Oeuvres de reclassement sociale”). Hier op enkele km van Kananga worden jongeren opgeleid in de tuinbouw. Verder behoren een betere landbouwopbrengst en het tegengaan van ontbossing tot de prioriteiten van deze organisatie.

  • met Grocampo. Deze organisatie, opgericht in 2020, overkoepelt Mpokolo wa Muoyo, Cerdes, Kankala en ORS bij het tot stand komen van nieuwe projecten. Zo werkt men momenteel aan het opstarten en uitwerken van een meerjarig actieplan, waarbij seksuele opvoeding en verantwoord ouderschap centraal staan en waarbij men zoveel mogelijk jongeren uit de stad Kananga (meer dan 2 miljoen inwoners) wil bereiken. De vorming van goede opleiders is hierbij van cruciaal belang. Voor deze actie wil men ook samenwerken met radio Diku Dietu en de vrouwenorganisatie Bamamu.

Gevangenis

Ivo Vanvolsem is eveneens aalmoezenier van la prison centrale in Kananga. Regelmatig komen daar jongeren terecht. Met enkele studenten wordt steun geboden om de kinderen maar ook de andere gevangenen rechtsbescherming te bieden. Dat is nodig zoals blijkt uit de reportage die Luk Alloo maakte voor VTM (16 maart 2017). Klik hier om deze reportage te herbekijken via VTM GO.

 

In april 2019 schrijft Ivo:

We maken vreemde toestanden mee in de gevangenis.

In het begin van dit jaar waren er tot 960 gevangenen, waaronder meer dan 500 opstandelingen van Kamuina Nsapu. Toen men in januari vernam dat Felix Tshisekedi de nieuwe president van Congo werd, verwachtten alle gevangenen vlug bevrijd te worden. Zeker toen de nieuwe president een amnestie aankondigde voor alle politieke gevangenen van het land. De opstandelingen van Kamuina Nsapu beschouwen hun opstand als een politieke beweging tegen de voormalige president Kabila. Dus begonnen ze met kracht hun vrijlating op te eisen. Hun medestrijders die zich bij de gouverneur hadden gemeld, waren niet aangehouden. Dus… “waarom moeten wij dan blijven afzien in de gevangenis?”…

In april waren er nog 800 gevangenen en men begon regelmatig mensen te bevrijden, in totaal meer dan 100. Er werd beloofd nog meer gevangenen te bevrijden maar het bleef bij loze woorden. Tot grote woede van de gevangenen die zich bedrogen voelden en in opstand kwamen. De directeur en al zijn medewerkers waren niet meer welkom en werden door de gevangenen weggejaagd. Ze braken de deuren open van al hun slaapplaatsen, verwoestten de kantoren van de directie en verbrandden alle documenten. Tot op vandaag slapen ze allemaal buiten rond een vuur op de grote binnenplaats. De hele gevangenis is dag en nacht omringd door zwaar bewapende soldaten. Aan de binnenkant van de ingangspoort staan ook heel wat gewapende ordestrijdkrachten. De verantwoordelijken van de gevangenis gaan niet verder dan een paar meter binnen. Ze hebben schrik want vijf meter verder staat een hele groep boze gevangenen die hun bewakers geen al te fijne scheldwoorden toeroepen.

De hele gevangenis wordt nu al vele weken uitsluitend door gevangenen geleid. Met als gevolg dat ze ’s nachts beetje bij beetje de hoge omheiningsmuur overklauteren en gaan lopen nadat ze de soldaten aan de buitenkant van de muur hebben uitgeschakeld met behulp van sterke inlandse alcohol, hennep en geld. Ongeveer 200 zijn weg gelopen. De staat heeft als reactie een groep van 45 gevangenen getransfereerd naar verschillende andere gevangenissen op meer dan duizend kilometer van Kananga. Ze hebben dat op een bedrieglijke manier gedaan want sommige militairen droegen T-shirts die verwijzen naar demobilisatie en re-integratie. Ze gaven dus de indruk dat het een legale bevrijding betrof, wat achteraf niet zo bleek te zijn. Dat heeft de woede van de andere gevangenen nog meer aangescherpt.

Alleen wij met onze dienst van de kerk zijn er nog welkom, de gevangenen vertrouwen ons volledig. We doen gewoon voort met onze dagelijkse diensten. De bange mensen van de staat begrijpen dat niet en staan daar met lede ogen op te kijken. Op hun vraag aan ons om te weten hoe dat komt, antwoorden we dat het te maken heeft met respect en liefde. Ook dat begrijpen ze niet… Na heel wat vergaderingen met de staatsautoriteiten, onder begeleiding van de UNO, heeft de staat ons een erg moeilijke taak toevertrouwd: om te werken aan de verzoening tussen hen en de gevangenen. We hebben dat aanvaard maar het is lopen op Congolees ijs!

Een nieuwe waterpomp is in Kinshasa aangekocht, maar zolang de spanningen in de gevangenis niet zijn opgelost, is het moeilijk om er een waterput te boren. We wachten dus… Hetzelfde geldt voor de nieuwe latrines waarvoor het geld gestort is door de actie “De PoTop” in Antwerpen.

Naast het voorgaan in de zondagse eucharistieviering verstrekt Ivo samen met enkele vrijwilligers juridisch advies aan de gevangenen en trekt hij zich specifiek het lot aan van de vrouwelijke gedetineerden en hun baby’s. Met de financiële hulp van Without Walls kon recent ook een tweede waterpomp geplaatst worden.

Samenwerking in België

Mpokolo Congo werkt samen met de Belgische steungroepen Cerdes, Kankala en ORS met de bedoeling een efficiëntere hulpverlening tot stand te brengen. Twee principes staan daarbij voorop: initiatieven moeten gedragen zijn door de organisaties in Kananga en een kritische bevraging daarvan is essentieel.

Humanitaire vluchten en transporten

Mpokolo Congo steunt de boottransporten en de (militaire) humanitaire vluchten die georganiseerd worden vanuit België richting Kananga. Het is verheugend vast te stellen dat mensen en organisaties in Asse, Beersel, Geel, Halle, Oostende en Sint-Pieters-Leeuw regelmatig hiertoe bijdragen door het aanleveren van kinderkleding, bruikbaar speelgoed, medisch materiaal….

Samenwerking met Nederland

Het is historisch gegroeid dat uit Nederland ook veel steun werd gegeven aan Mpokolo wa Muoyo met name via MIVA (nu samen met het Julianafonds), erfgenaam van “de vrienden van pater Peeters” (destijds een collega van pater Ivo Vanvolsem). Wij hopen dat deze significante hulpverlening  kan bestendigd worden.